kamoni | kategoria: cm//ad, filmy
Monday Aug 16, 2010
Ostatnio byłam w kinie na “Hissigen Torisashi” (必死剣 鳥刺し)
Jest to film jidai geki utrzymany w klimacie “The Twilight Samurai”.
Nie jest to kino rozrywkowe i humoru w nim też mało, ale jeśli kogoś interesuje epoka późnego Edo i filmy jidai geki, to polecam.
Przed filmem, jak to zwykle w kinie bywa, był blok reklamowy a w nim to:
Jest to filmik promujący akcję 「No more 映画泥棒」 (No more eiga dorobou – złodziei filmów) apelujący o zwracanie uwagi na osoby nagrywające w kinie oraz o uświadamianie, że zarówno udostępnianie filmów jak ich ściąganie, to przestępstwo.
Zachwyciłam się :)
Co o niej myślicie?
A przy okazji, w Japonii nagrywanie filmu, udostępnianie go online (nagranego w kinie oraz z dvd) grozi pozbawieniem wolności do 10 lat lub karą 1000 man jenów, czyli cc. 330 000 zł
Czyli o debiucie reżyserskim… Oguri Shuna (aka “Ogórek” ;) )
Oguri zagrał w ponad 45 dramach (rocznie średnio grywa w 3) oraz w ponad 20 filmach (w tym zagrał syna Tarantino :p), grywa również w teatrze i podkłada głos w anime. Był gospodarzem All Night Nippon przez 3 lata.
W tym miesiącu zadebiutował jako reżyser.
Film nazywa się “Surely someday”
Opowiada o pięciu licealistach (Koide Keisuke, Katuji Ryo, Ayano Go, Suzuki Ryohei, Muro Tsuyoshi), którzy zakładają zespół. Ciężko ćwiczą przygotowując się na nadchodzący szkolny festiwal. Festiwal zostaje jednak odwołany i chłopcy postanawiają zaszantażować dyrektora fałszywym alarmem bombowym. Mają jednak pecha, bo w tym samym czasie ktoś inny wpadł na podobny pomysł… ale z prawdziwą bombą. Chłopcy zostają zmuszeniu do podjęcia odpowiedzialności i zostają wyrzuceni ze szkoły. 3 lata później na jaw wychodzą nowe informacje na temat prawdziwego sprawcy i chłopcy postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce.
kamoni | kategoria: filmy, iroiro
Friday Jun 11, 2010
czyli kolejny wpis luźno traktujący o Japonii ;)
No ale! Temat jest ważny… dla dużej części osób, dla których TO było elementem dzieciństwa :D
Czym jest TO?
特攻野郎Aチーム (żeby nie było, że wpis niezwiązany z Japonią ;) )
czyli Drużyna A
Nie ukrywam, że był to mój (i wielu Japończyków pod 40 ;) ) ulubiony serial w dzieciństwie.
Dzisiaj jest światowa i polska premiera filmu opartego na tym serialu.
Jako, że byłam wczoraj na przedpremierowym pokazie (na całej sali były tylko 3 kobiety… i sami faceci ;) ), mogę co nieco o nim powiedzieć – jeśli ktoś uwielbia(ł) Drużynę A, to zachęcam do obejrzenia. Mimo wszystkich zmian wprowadzonych, film trzyma poziom serialu (po prostu rządzi się innymi prawami). Ostrzegam lojalnie, że można mieć po obejrzeniu filmu nieopartą potrzebę zobaczenia jeszcze raz serialu ;)
Zwiastun (z napisami japońskimi :P):
Serial był w japońskiej telewizji z pełnym dubbingiem i leciał w telewizji Asahi od października 1985 do listopada 1988 roku, czyli dużo szybciej niż u nas. Również był bardzo popularny.
Pod tym linkiem możecie zobaczyć opening japońskiej wersji: http://www.youtube.com/watch?v=vvCSVYX3Uks
Głos podkładali popularni seiyuu.
Z czego głównie jest “znany” Mishima Yukio (三島 由紀夫, właść. 平岡 公威, Hiraoka Kimitake) na Zachodzie?
Z trzykrotnego kandydowania do literackiego Nobla?
Z bycia jednym z najważniejszych japońskich pisarzy XX wieku?
Z napisania 40 powieści, 18 sztuk teatralnych (Kabuki i Noh), 20 zbiorów opowiadań oraz ok. 20 zbiorów esejów?
Do 25 listopada 1970 roku – 3 x tak ;)
Od 25 listopada 1970 roku – 3 x nie…
Co się wydarzyło 25 listopada 1970 roku?
Dwa lata wcześniej Mishima założył Tatenokai (楯の会) – prywatne militarne stowarzyszenie. Wraz z 4 jego członkami 25.11.1970 roku udał się z wizytą do bazy wojskowej Ichigaya – kwatery głównej japońskich sił zbrojnych. Wizyta była pretekstem do zaatakowania bazy – zabarykadowano się wraz z komendantem bazy. Mishima wyszedł na balkon z przygotowanym przemówieniem i banerami z żądaniami. Chciał m.in. doprowadzić do zamachu stanu, przywrócenia cesarzowi jego dawnej pozycji. Słuchający (a raczej niesłuchający) go żołnierze zagłuszali go i nawoływali do poddania się. I tutaj następuje punkt kulminacyjny całego planu…
Mishima wrócił do pokoju komendanta, gdzie popełnił samobójstwo – seppuku.
I to właśnie wydarzenie przysłoniło całą twórczość Mishimy, który obecnie jest częściej znany z powodu swojej śmierci niż twórczości (ale to na Zachodzie – w Japonii jest nadal bardzo popularny i poczytny).
Ostatnio nawet usłyszałam z ust doktora japonistyki: “Mishima – to ten świr, który popełnił seppuku” plus anegdota o tym, jak to Masakatsu Morita miał problemy z odcięciem głowy Mishimy (co zresztą jest prawdą). Ręce mi opadły.
Bardzo proszę Czytelników, aby nie patrzyli na Mishimę tylko w kontekście jego śmierci i zainteresowali się jego twórczością. Mimo, że Mishima był gorącym orędownikiem mitu boskiego cesarza i kodeksu bushidō oraz ostro krytykował powojenną Japonię (swoją drogą, ciekawe co by powiedział na obecną Japonię…), pisał również na uniwersalne tematy i na pewno zasługuje na miano wybitnego pisarza.
W Polsce zostały wydane:
1. Las w pełni kwiecia (Hanazakari-no mori) tłum. Beata Kubiak Ho-Chi, W: Japonica 4/1995
2. Złota pagoda (Kinkaku-ji) tłum. Anna Zielińska-Elliott, Warszawa, “Wilga” 1997
3. Wyznanie maski (Kamen no Kokuhaku) tłum. Beata Kubiak Ho-Chi, w: Literatura na Świecie 5-6/2003 (fragment)
4. Na uwięzi. Ballada o miłości tłum. Ariadna Demkowska-Bohdziewicz, wyd. PIW 1972
5. Wprowadzenie do Hagakure tłum. Beata Kubiak Ho-Chi, w: Estetyka japońska. Estetyka życia i piękno umierania. Antologia, t. 3, red. Krystyna Wilkoszewska, Kraków, Universitas 2005
6. Zimny płomień (8 opowiadań) tłum. Henryk Lipszyc, posłowie Beata Kubiak Ho-Chi, wyd. Świat Książki, Warszawa 2008
Mishima również zagrał w kilku filmach.
W 1966 roku jeden z filmów wyreżyserował, wyprodukował, napisał jego scenariusz oraz zagrał w nim (skąd ja znam to połączenie ;) )
Film ten trwa 30 minut i nazywa się 憂国 Yûkoku – patriotyzm.
Jest on dość specyficzny i w języku angielskim…
Pokazane jest dosyć szczegółowo seppuku (widać, że Mishima długo planował swoją śmierć)
Bardzo ciekawy wywiad z Mishimą (po ang) m.in. o kulturze japońskiej, teatrze, śmierci, harakiri*:
“Harakiri is a very positive, very proud way of death. I think it’s very different from the Western concept of suicide. The Western concept of suicide is always defeat itself. Mostly. But harakiri sometimes makes you win.”
Przemowa Mishimy (z ang napisami)
————-
* seppuku = harakiri
w wielkim skrócie jest to samobójstwo polegające na rozcięciu brzucha
kamoni | kategoria: drama, filmy
Wednesday Mar 31, 2010
jak wspomniałam ostatnio, nowy sezon dramowy (dla mnie) zapowiada się średnio, ale…
Dwie dramy wynagradzają wszystko :D
Zanim do nich dojdziemy, jedna mała uwaga:
kto do diabła pozwolił zrobić kolejny sezonu “Team Batista”? (nawet ja, osoba przymykająca oko na naiwności fabuły dram, nie wytrzymywałam pierwszego sezonu bez O.o o.O a rozwiązania fabularne wołały o pomstę do nieba)
Kilka dram wybranych przeze mnie:
1. Nowa drama Kimury:
月の恋人～Moon Lovers～ (Tsuki no koibito~Moon Lovers~)
Po tytule zapowiada się średnio. Póki co, wiadomo o niej tyle co nic ;)
Ponoć ma się zacząć 10 maja, ale to nie jest to potwierdzona data (wcześniej był kwiecień podawany) – nawet oficjalnej strony jeszcze nie ma, czyli o tej dramie zapewne jeszcze będzie na blogu ;)
Coś FujiTV jest tajemnicze, jeśli idzie o tę dramę
3.Keibuho Yabe Kenzo (警部補 矢部謙三 )
czyli jedna z dram must-see :D:D:D
start: 9 kwietnia
czas: piątek, 23:15
tv: Asahi
kto: Yabe~~~ czyli Namase Katsuhisa, Ikeda Tetsuhiro, Kanjiya Shihori
o czym: no, o Yabe i jego peruce :D kto zna Tricka, to wie o co chodzi :D a kto nie zna, ten pozna w następnym wpisie XD
gatunek: komedia detektywistyczna
strona: http://www.tv-asahi.co.jp/yabe/
4. Kaibutsu-kun (怪物くん)
czyli WTF sezonu :D
start: 17 kwietnia
czas: sobota 21:00
tv: NTV
kto: Ohno Satoshi, Yajima Norito, Ueshima Ryuhei, Choi Hong Man, Inamori Izumi, Tsuda Kanji, Matsuoka Masahiro, Kawashima Umika, Kaga Takeshi, Hamada Tatsuomi
o czym: książę fantastycznej krainy, żeby odziedziczyć tron musi przejść trening w pewnym odległym świecie – czyli we współczesnej Japonii. Towarzyszą mu Wikołak, Drakula i Franken.
(i jak tu nie kochać Japończyków?) źródło: wiki-d.addicts.com
5. Shinzanmono 新参者
czyli druga najbardziej oczekiwana przeze mnie drama sezonu :D
start: 18 kwietnia
czas: niedziela, 21:00
tv: TBS
kto: ABE HIROSHI, Kuroki Meisa, Mukai Osamu, Mizubata Junpei, Kimura Yuichi, Izumiya Shigeru, Sasano Takashi, Harada Mieko, Miura Tomokazu
o czym: o detektywie szukającym mordercy kobiety (no cóż, zdaję sobie sprawę, że zbyt odkrywczo to nie brzmi ;) ale a) gra Abe, a on nie gra złych roli, b) scenariusz twórcy Galileo, G@me i Ryusei no Kizuna; i c) nie jest potrzebne ;) stawiam, że to będzie jedna z najczęściej oglądanych dram sezonu)
Krótki komentarz:
Filmik został zrobiony jako praca dyplomowa na Aichi Prefectural University of Fine Arts and Music. Twórcą jest Japończyk – Tanaka Kenichi.
Jest duża różnica pomiędzy obiema wersjami językowymi. W wersji angielskiej było za dużo głupich komentarzy, które były dawane z pozycji kogoś lepszego (a przynajmniej ja to tak odczułam).
Co do treści… wybór tematów bardzo subiektywny. Proporcje między negatywnymi zjawiskami a pozytywnymi są duże na niekorzyść pozytywów. Nie rozumiem zestawiania dwóch skrajnie różnych faktów typu wyrzucanie jedzenia a śmierć iluś tam ludzi. Tzn., rozumiem co to mogło mieć na celu, żeby Japończycy pomyśleli, że “hmm może faktycznie marnuję jedzenie” i coś z tym zrobili, ale z perspektywy nie-Japończyka sprawa wygląda tak: “Japończycy są okropni”. Dla mnie idea “marnowania” jedzenia jest idea obcą ;) To znaczy wg tego filmu wychodzi, że jestem Japonką :P
Samobójstwa… no nie da się ukryć, że Japonia ma jeden z największych współczynników samobójstw (zaraz po Białorusi, Litwie, Rosji, Kazachstanie i Łotwie). Ale czy to źle… ;)
Nie podoba mi się to, że Tanaka nie bierze odpowiedzialności za swoje dzieło. Ewidentnie nie radzi sobie z krytyką. Wydaje mi się, że problem leży w tym, że za bardzo nie przemyślał tego filmiku skupiając się na warstwie graficznej.
Mimo wszystko warto zapoznać się z innymi pracami Tanaki:
kamoni | kategoria: filmy, muzyka
Tuesday Mar 2, 2010
Dzięki zajęciom z “Wstępu do filmu japońskiego” dzisiaj zobaczyłam ostatni film Ozu Yasujirō pt. “Sanma no aji” (秋刀魚の味).
Wikipedie piszą o Ozu tak:
Ozu Yasujirō ( 小津 安二郎,1903-1963)
Urodził się w Tokio. W wieku 20 lat porzucił studia, aby poświęcić się filmowi – wpierw jako operator kamery, potem asystent reżysera a na końcu reżyser. Debiutował w 1927 filmem Miecz skruchy (Zange no Yaiba). W czasie II Wojny Światowej w latach 1937-1941 służył w armii cesarskiej.
Tworzył głównie dzieła z gatunku melodramatu i komedii rodzinnej portretując japońską klasę średnią. Przeniósł na grunt japońskiej estetyki i obyczajowości dorobek amerykańskiej sztuki filmowej, jednocześnie wprowadzając wypracowane przez siebie samego formy, które miały zostać upowszechnione dopiero lata później. Łącznie nakręcił 54 filmy. Zmarł na raka w dniu 60 urodzin.
Cechami charakterystycznymi jego filmów są krótkie ujęcia, kręcone jakby “z podłogi”.
Od lat 50. XX wieku na fali zainteresowania kinem japońskim doceniony przez publiczność Zachodu. Nazywany jednym z “najbardziej japońskich” japońskich twórców.
Nastrojowa opowieść o starzejącym się wdowcu, jego dzieciach oraz przyjaciołach. Hirayama, zajmujący wysokie stanowisko w firmie przemysłowej i żyjący bezrefleksyjnie z dnia na dzień, spotyka po latach swojego dawnego nauczyciela – niegdyś autorytet, a dziś pijaczek, prowadzący wraz ze zgorzkniałą córką kiepski bar. Przyjaciele żartują nad sake, że Hirayama skończy tak samo, jak nauczyciel. Wdowiec stara się jednak odmienić los, a przede wszystkim uratować córkę, która ze względu na samotnego ojca odmawia znalezienia sobie męża.
Zwiastun:
W połowie filmu doszło do mnie “ja-to-znam-!” ;)
Skąd?
Ha, z tego:
